شمس الدین محمد بن على بن ملک داد تبریزى[1] از مشایخ صوفیّه و از پیشروان این قوم در قرن ششم و هفتم هجرى است.[2] وی به جهت تأثیر زیادی که در جلال الدین محمد رومى داشت، و به علّت ارادت خاصی که مولوى به وى میورزید «دیوان کبیر» خود را به نام او نامگذاری کرد، بدین سبب شهرتى بسیار در ادب فارسى حاصل نموده است.[3]تاریخ ولادت شمس تبریزی دقیقاً مشخص نیست، ولی گزارشی وجود دارد که او در سال 642 به قونیه رسید،[4] و بنابر آنچه از مقالات ولد چلبى[5] برمیآید، در این هنگام شصت سال داشت، پس ولادتش باید حدوداً در سال 582 ق رخ داده باشد.[6]دوره تعلّم و ریاضت شمس الدین محمد در تبریز سپرى شد[7] و او در آنجا خد

آب قلیلی که با نجاست تماس داشته، اگر عین نجاست در آن نباشد، متنجس اول محسوب میشود.شایان ذکر است، برخی از فقها[1] درباره انتقال نجاست، تعداد واسطه را دخیل در حکم نمیدانند و معتقدند هر زمان که شیءای - با داشتن رطوبت - با متنجسی تماس پیدا کند آن را نجس میکند، هر چند که چندین واسطه خورده باشد.ضمائم:پاسخ مراجع عظام تقلید نسبت به این سؤال، چنین است:[2]حضرت آیت الله العظمی خامنهای (مد ظله العالی):اگر دارای یکی از اوصاف ثلاثه نجاست نیست متنجس اول است.حضرت آیت الله العظمی شبیری زنجانی (مد ظله العالی):متنجس است. به نظر معظم له فرقی بین واسطهها نیست و متنجّس با فرض تعدد واسطه هم نجس کننده است.حضرت آ

عبدالرّحمن بن مسلم (یا عثمان) بن یسار بن شذوس بن جودرن از فرزندان بزرگمهر بن بختکان، معروف به «ابومسلم خراسانی» در سال 100ق در اصفهان پاى به عرصه وجود نهاد و در کوفه به سن رشد رسید.[1] او در نوزده سالگى به خدمت ابراهیم امام (فرزند محمد بن علی بن عبدالله بن عباس بن عبدالمطلب ) درآمد.[2] وى که آثار هوش و زیرکى را در او مى دید در احترامش کوشید و بدو پیشنهاد کرد تا نام و کنیه اى دیگر برگزیند، و او نام و کنیه «عبدالرحمن» و «ابومسلم» را بر خود نهاد.[3]گزارش شده است که نام پدر او پیش از آنکه اسلام بیاورد، «بنداذ هرمز» و نام خودش «بهزادان» بود.[4]ابومسلم در سال 137ق، و در زمان خلافت منصور دوانقی(دوا

عبدالغنی بن اسماعیل بن عبدالغنی، معروف به «نابلسی» عالم دینی، شاعر و اهل ادب، در سال 1050ق، در شهر دمشق به دنیا آمد.[1] هفت سال ابتدای زندگی وی در نزدیکی مسجد جامع اموی دمشق سپری شد، اما بعد از آن به سمت دارالخلافه در قسطنطنیه هجرت کرد.[2] سپس به شهر بغداد رفت، اما دوباره به سوریه بازگشت. او همچنین به فلسطین، لبنان، مصر و حجاز مسافرت کرد و بعد در دمشق مستقر شد، و در 24 ماه شعبان سال 1143ق در دمشق درگذشت.[3]از عبدالغنی نابلسی حدود 223 اثر به جا مانده است؛[4] مانند:1. «رشحات الأقلام فی شرح کفایة الغلام» که در مورد فقه حنفیه است.2. «تعطیر الأنام فی تعبیر المنام» .3. «ذخائر المواریث فی الدلالة عل